Ulica Maršala Tita

U osmansko doba, ova trasa bila je podijeljena na mahale i puteve. Početak ulice zvao se Podmagribija, po džamiji na današnjem Marijin Dvoru, dok se središnji dio zvao Gazilerski put — po herojima Ajni-dedi i Šemsi-dedi. Dijelovi oko Velikog parka i Vječne vatre nosili su slikovita imena Žabljak i Bare. Razlog? Niz današnju Dalmatinsku ulicu tekao je potok Buka, pa je čitav taj kraj bio pod vodom i močvaran.

Dolaskom Austrougarske, ulica postaje Ćemaluša, a nakon Sarajevskog atentata 1914. godine dobija ime po Franzu Ferdinandu. Nakon Prvog svjetskog rata i stvaranja Kraljevine SHS, pretvara se u Ulicu Aleksandra I Karađorđevića. Tokom Drugog svjetskog rata nosi ime Ante Pavelića, da bi konačno 6. aprila 1946. godine, na Dan oslobođenja grada, dobila naziv — Ulica Maršala Tita.

Ratne 1993. godine, ulica je podijeljena na dva dijela. Od Marijin Dvora do Vječne vatre i danas šetamo Titovom, dok se nekađašnji nastavak, koji vodi pravo u srce Baščaršije, zove po čuvenom ljetopiscu — Mula Mustafi Bašeskiji. Stoga, sljedeći put kad prođeš pored Vječne vatre, sjeti se da je to mjesto gdje su nekada pjevale žabe, a danas tu kuca srce grada.